حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ١١٤ - حج با معرفت

ساقيا باده صبوح بده *** عاشقان را غذاي روح بده

باده عشق ده به ما مستان *** مي بده، «ما»ي ما زما بستان

در دلم نِه حلاوت مستي *** تا شود نيستي من هستي

زان صراحي كه جام رضوان است *** باده اي ده كه جرعه اش جان است

اي كِه بر ياد لعل دلجويت *** باده ناخورده مستم از بويت

نفسي بازپرس مستان را *** راحتي بخش مي پرستان را

سوختم سوختم در آتش شوق *** بي خودم كن دمي به باده ذوق

عجب آيد مرا ز باده پرست ^^^ باده عشق ناچشيده و مست[١]

حج با معرفت

مناسب است زائر با حال بيداري و قلبي پر از شوق و وجودي مالامال از اخلاص و با آشنايي كامل به مسائل حج، كاري كند كه در ميعاد معين به فيض لقاي حق، يعني مقام قرب حضرت جانان نائل گردد. مسلم است كه كاميابي از مقام معنوي حق در صورتي ميسر است كه آدمي در تصفيه جان و تزكيه نفس و خروج از تمام گناهان ظاهر و باطن بكوشد، تا از اين راه وجود خود را آماده گرفتن فيض كند.

هر انساني به اندازه معرفت و ظرفيت خود از حج برداشت مخصوصي دارد، ولي بايد بكوشد ظرفيت وجودي خود را گسترده كند، تا به درك تمام زواياي ملكوتي و معنوي اين سفر نائل گردد و به مقامات عالي الهي برسد.

حج، براي مردمي كه مفهوم حقيقي آن را دريابند، نوري است كه

[١] عشاقنامه، فخرالدين عراقي.