حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ١٥٧ - ١٢ ـ كندن موي بدن

باش و بدان كه كبريايي همه جا و در همه زمان برازنده حضرت اوست.

هر كلاهي به سر داري از سر برگير، سرپوش تكبر از سر بردار، مرغ عقل را از جمجمه غرور و كبر آزاد كن تا بتواند در هواي حقيقت به پرواز آيد و برايت كسب معني كند.

راستي، اين چه ننگي است كه عمري، گوهر گرانبهاي آفرينش، يعني عقل را در زندان استخواني سر به اسارت نگاه داري.

حج، جايگاه حركت است و مركز آزادي از زنجيرهاي مرئي و نامرئي، مانعي در راه انديشه و تفكر قرار مده، با كمك حضرت دوست و عنايت حضرت رب، تا ملكوت عالم به پرواز آي و در آن محضر پاك و حريم مقدس و پيشگاه معني، عرضه بدار :

خداوندا دلم لبريز غم كن *** درون درد پروردي كرم كن

زصهباي شهودم كن چنان مست *** كه نشناسم سر از پا، پاي از دست

سر از عشق تهي در گور بادا *** هر آن كه جز تو بيند كور بادا

غلط گفتم جز او كي در ميان بود *** كجا از غير او نام و نشان بود

چه گويم از جمال آفتابش *** كه عين بي حجابي شد حجابش

١٢ ـ كندن موي بدن

در اين سرزمين و در حال انجام برنامه هاي الهي، نبايد سر مويي از كسي كم شود، با كندن يك موي بدن خود و ديگران، جسم آزرده مي شود و تا اين حد آزار رساندن به نفس خود و ديگران ممنوع است.

اگر به اين دستور عالي توجه شود، معلوم مي گردد كه قسمتي از اعمال حج، حس بشردوستي و ترحم را در لطيف ترين مرحله در قلب