حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ١٧٦ - مقام امامت ابراهيم (عليه السلام)

ربوبيت را درمي يابد.

آنچه مردم را از مبدأ آفرينش برگردانده بود، شرك در ربوبيت و اتخاذ ارباب بود، نه شرك در مبدأ و صانع.

با بررسي طلوع و غروب اختران و مسخر بودن آن ها، غبار انديشه هاي مردم درباره روحانيت و تدبير و ربوبيت اختران كه از اوهام محيط برخاسته بود، از برابر چشم ابراهيم زايل مي شود، آن گاه تجلي اين حقيقت و گرداندن روي خود را به سوي آن اعلام نموده و خاطرش از اضطراب و ترس بياسود و به امنيت گراييد و از تهديد به خشم خدايان ساخته شده و اربابان بي اثر ديگر نهراسيد.

اين آيات مي نماياند كه چگونه كلمه ربوبيت، ابراهيم را از محيط شرك تا مقام رؤيت ملكوت و رو كردن به سوي آن و آرامش خاطر پيش برد و اين كلمه را تكميل نمود. رحمت الهي، او را براي رهايي خلق از بندهايي كه بر عقولشان بسته و به بندگي غير خدايشان درآورده بود از آسايشگاه امن و آرامش برانگيخت تا با زبان دعوت و احتجاج به پاخاست و در ميان آن گمراهان به راه افتاد.

مقام امامت ابراهيم (عليه السلام)

آري، او پس از آن همه ابتلا و اتمام كلمات، به مقام پيشوايي و امامت برگزيده شد، چنان كه از مضمون آيه و مفهوم لفظ « اماماً » و اطلاق آن استفاده مي شود.

امام نمونه كامل همه كمالات عقلي و نفساني و بدني است و چون همه اين خصوصيات و ابتلائات براي مقام نبوت و رسالت بيان نشده، بايد