حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ١٧٧ - مقام امامت ابراهيم (عليه السلام)

مقام امامت، مقامي برتر از نبي و رسولي باشد كه كلمات را اتمام ننموده و به مقام امامت نرسيده است.

حال كه شايستگي ابراهيم را توجه كرديد، به توضيح آيه شريفه عنايت كنيد تا بيش از پيش به واقعيت مناسك پي ببريد.

گرچه صورت واقعي و حقيقت امام به مقتضاي تقاضاي نفوس، گاه آشكار است و گاه پنهان، ولي مظهر و صورتي از مقام معنوي و فكري امام هميشه در ميان مردم بايد محسوس و باقي باشد، يا نقشه امامت كه بزرگ ترين و مؤثرترين نقش رهبري و كمال خلق است، به صورت نقش ثابت و پايداري، مستقر گردد.

اگر مجسمه امام ساخته شود ـ چنان كه براي باقي و زنده داشتن قهرمانان و مفاخر تاريخي و الهام گرفتن از آنان مجسمه مي سازند ـ اين خود نوعي راهزني در حريم توحيد و حق پرستي و معنا را زير جسم پنهان داشتن و به صورت گراييدن و به جاهليت و گمراهي برگشتن است كه ابراهيم خود براي درهم شكستن مجسمه هاي آن به پا خاست.

پس بايد ساختماني بسازد كه با تمام شؤونش خطوط بندگي حق را به بندگان بياموزد و جلوه اي از امامت و رهبريش را براي هدايت انسان ها به سوي حق نشان دهد.

اين ساختمان البته بايد ساختماني باشد ساده و بي آلايش و به نام خدا و توحيد و پاك از صورت ها و اوهام بشري و نماياننده فكر و انديشه و ابتلائات ابراهيم، امام و پيشرو.

و برخداست كه چنين ساختماني را با تمام شؤونش حفظ فرمايد و تا برپا بودن نظام عالم محافظت كند كه با نماياندن صورت و نقشه امامت