حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ٥٣ - توبه خالص، شرط سفر حج

بازگو تا چگونه داشته اي *** حرمت آن بزرگوارْ حريم

چون همي خواستي گرفت احرام *** چه نيت كردي اندر آن تحريم؟

جمله بر خود حرام كرده بدي *** هر چه مادون كردگار عظيم؟

گفت: ني، گفتمش زدي لبيك *** از سر علم و از سر تعظيم؟

مي شنيدي نداي حق و جواب *** باز دادي چنان كه داد كليم؟

گفت: ني، گفتمش چو در عرفات *** ايستادي و يافتي تقويم

عارف حق شدي و منكر خويش *** به تو از معرفت رسيد نسيم؟

گفت: ني، گفتمش چو مي رفتي *** در حرم هم چو اهل كهف و رقيم

ايمن از شر نفس خود بودي *** در غم حرقت عذاب جحيم؟

گفت: ني، گفتمش چو سنگ جمار *** همي انداختي به ديو رجيم

از خود انداختي برون يكسو *** همه عادات و فعل هاي ذميم؟

گفت: ني، گفتمش چو كُشتي تو *** گوسپند از پي اسير و يتيم

قرب حق ديدي اول و كردي *** قتل و قربان نفس دون و لئيم؟

گفت: ني، گفتمش چو گشتي تو *** مُطّلع از مقام ابراهيم

كردي از صدق اعتقاد و يقين *** خويشي خويش را به حق تسليم؟

گفت: ني، گفتمش به وقت طواف *** كه دويدي به هروله چو ظليم

از طواف همه ملائكيان *** ياد كردي به گرد عرش عظيم؟

گفت: ني، گفتمش چو كردي سعي *** از صفا سوي مروه بر تقسيم

ديدي اندر صفاي خود كونين *** شد دلت فارغ از جحيم و نعيم؟

گفت: ني، گفتمش چو گشتي باز *** مانده از حجر كعبه دل به دو نيم

كردي آنجا به گور مر خود را *** هم چناني كنون كه گشته رميم؟

گفت: از اين باب هر چه گفتي تو *** من ندانستم از صحيح و سقيم