حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ١٨١ - جلوه اي از بندگي ابراهيم و اسماعيل(عليهما السلام)

نظرشان ناچيز بود و نامي از آن نمي بردند.

درخواست پذيرفته شدن آن عمل را كردند و مي دانيد تا عمل خالص نباشد، نمي توان براي آن درخواست پذيرش كرد.

در هر صورت پذيرش هر چيزي به اين است كه شخص پذيرا، آن را جزء هستي خود نمايد و مقصود پيش آورنده را منظور دارد.

در اين آيه مقصود از درخواست پذيرش، گويا اين است كه پروردگار اين بنا را مشمول ربوبيت « ربنا »ي خود گرداند و به سنگ و گلي كه روي هم چيده و در معرض فناست، صورت بقا دهد تا در پرتو صفت ربوبيتش، مانند ثابتات عالم شود و منشأ تربيت خلق گردد.

در اينجا زائر بايد به اين واقعيت توجه كند و خود را با تمام شؤون حياتش به ربوبيت رب العالمين متصل گرداند تا از تمام فيوضات ربانيه بهره مند شود.

( رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ )[١].

پروردگارا ! ما را [ با همه وجود ] تسليم خود قرار ده.

خواستند تا يكسره روي آنان از غير گردانده شود و خداوند آنان را تسليم خود نمايد و نيز اين قسمت از دعا تذكري است از هدف نهايي اين بناي است و خانه، گويا اين نيت و درخواست، آميخته با آب و گل اين ساختمان است و روح بانيان را در اين صورت مجسم مي گرداند تا در تكميل بنا و مناسك و آداب آن، دو فرد كامل و شاخص اسلام و از هر رو تسليم اراده و اجرا كننده امر خدا شوند و از ذريه او پيوسته مردمي هم فكر

[١] بقره ( ٢ ) : ١٢٨.