حج در آینه عرفان - حسین انصاریان - الصفحة ١٧٩ - مقام امامت ابراهيم (عليه السلام)

كند و عاطفه و غريزه پرستي را برانگيزد و امنيت داخلي نفساني و محيط
خارج را برهم زند، تطهير از همه اين ها به سود اين گزيدگان و آماده كردن طريق آنان است، خلاصه اين بيت، از آداب و واجباتش تا لباس و حركات و انديشه حاجي، همه از هر جهت بايد پاك باشد ! !

آري، بيت بايد از همه شوائب و اوهام و شرك و پليدي پاك باشد.

( لِلطَّائِفِينَ وَالْعَاكِفِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ )[١].

براي طواف كنندگان و اعتكاف كنندگان و ركوع كنندگان وسجده گزاران.

گويا اين اوصاف چهارگانه اي كه در آيه آمده، اشاره به مقامات و مراتبي است كه ابراهيم (عليه السلام) پيموده، همين كه براي سالك اين مسير، در حريم اين عبادات خالص، حق تجلي نمود، اراده و انديشه او را كه پيوسته به منافع و شهوات فردي است به حق پيوند مي دهد و مانند اجزاي ريز و درشت جهان به گرد مركز حق مي گرداند.

اين حقيقت در عالم صورت، به صورت طواف پيرامون خانه منسوب به دست ابراهيم و منسوب و مضاف به خدا در مي آيد. چون طواف كننده به دور خانه خدا، بر اثر توجه به حقيقت مسئله و كشش روح خانه از جواذب نفساني و شخصي يكسره آزاد شد و با حركات دايره اي، حق را در هر جانب و هر جهت مشاهده كرد، لازم و معتكف به آن مي شود.

[١] بقره (٢) : ١٢٥.