زیبا های اخلاق - حسین انصاریان - الصفحة ٤٩ - ايمان

بت روى تو پرستيم و ملامت شنويم ^^^ بت پرستى اگر اين است كه اين مذهب ماست

گرچه در مكتب عشقيم همه ابجد خوان ^^^ شيخ را پير خرد طفل ره مكتب ماست

نيست جز وصف رخ و زلف تو ما را سخنى ^^^ در همه سال و مه اين قصه ى روز و شب ماست

چرخ عشقيم و تو ما را چو مهى زيب كنار ^^^ خون دل چون شفق و اشك روان كوكب ماست

اين كه نامش به فلك مهر جهان افروز است ^^^ روشن است اين كه يكى ذرّه ز تاب و تب ماست

خواستم تا كه شوم بسته ى فتراكش گفت ^^^ فرصت اين بس كه سرت خاك سم مركب ماست[١]

ايمان يعنى : باور داشتن خدا و صفات جلال و جمال او .

كسى كه خدا را باور دارد ، به فرامين و قوانين و خواسته هايش گردن مى نهد .

كسى كه خدا را باور دارد ، در خلوت و آشكار از زشتى و بدكارى مى پرهيزد .

كسى كه خدا را باور دارد، وجود خود را مطلع الفجر اسما وصفات او قرار مى دهد.

كسى كه خدا را باور دارد ، از كسب نامشروع و لقمه ى حرام و ظلم و ستم ، و دغل و خيانت مى پرهيزد .

كسى كه باور دارد خدا رزاق است ، به رزق پاك او قناعت مى كند و سهم ديگران را به غارت نمى برد .

كسى كه خدا را باور دارد ، در مدار عبادت و طاعت به سر مى برد ، و از اين كه سر به خاك درگاه محبوب مى سايد لذّت مى برد .

[١] نشاط اصفهانى .