زیبا های اخلاق - حسین انصاریان - الصفحة ٣٨٦ - تائب

كردند ، آب پشيمانى به آنان سلامت را ميوه داد و خشنودى خدا را از آنان و ارزش و كرامت را براى آنان به دنبال آورد .

بنابراين وقتى خدا اعلام مى كند من توبه كننده را دوست دارم بر همه ى مردم واجب است كه توبه كننده را دوست داشته باشند و به او با ديده ى كرامت و بزرگوارى بنگرند و از برخورد سرد و كسل كننده با او بپرهيزند و وى را به عنوان محبوب خدا در ميان خود بپذيرند .

طرد كردن ديگران بويژه آنان كه موفق به اصلاح خود شده اند و نگاه به حقارت به ديگران به خصوص به تائبان كه گذشته ى بدى داشته اند ميوه ى تلخ خودپسندى و اخلاقى شيطانى است .

هر آن كس كه خود را پسنديده باشد ^^^ به هر مويش ابليس خنديده باشد

نباشد پسنديده جز آن كه حقش ^^^ در آيات قرآن پسنديده باشد

ز انوار ايمان و اسرار عرفان ^^^ فروغى به سيماش تابيده باشد

ز ديدار او حق به ديدار آيد ^^^ كه نور خدا زو تراويده باشد

در آيينه ى روى آن صاحب دل ^^^ خداى جهان را عيان ديده باشد

به حق بسته باشد دل غيب بين را ^^^ ز بيگانه و خويش ببريده باشد

بود بهر حق جنبشى آن زنده دل ^^^ نفرموده باشد نجنبيده باشد

خلايق ز حق سوى باطل گرايند ^^^ ز حق سوى حق او گراييده باشد

بود مردمان را همه ترس از هم ^^^ خدابين ز جز خود نترسيده باشد

نخسبد دو چشم دو بينان همه شب ^^^ يكى بين دو چشمش نخسبيده باشد

پسنديده ى دشمنان نيز باشد ^^^ زبس دوست او پسنديده باشد

خنك آن كه چون فيض گل هاى قدسى ^^^ ز گلزار لاهوت مى چيده باشد[١]

[١] فيض كاشانى ، ديوان اشعار ، غزل ٢٦١ .