زیبا های اخلاق - حسین انصاریان - الصفحة ٣٨١ - خوش رويى

چقدر شايسته است انسان هنگامى كه مى خواهد با زن و فرزند ، پدر و مادر ، اقوام و خويشان و همه ى مردم برخورد كند همه ى غم و اندوهش را در پس پرده ى باطن پنهان نمايد و همه ى نشاط و سرسبزى و خرمى اش را در چهره ظاهر كند و با خوش رويى كامل با همگان ديدار كند .

اميرالمؤمنين (عليه السلام) وقتى خصلت هاى مؤمن را مى شمارد مى فرمايد :

المُؤمِنُ بِشرُهُ فِى وَجهِهِ وَحُزنُهُ فِى قَلْبِهِ[١] .

مؤمن شادى و خرمى اش در چهره اش نمايان و غم و اندوهش در دلش پنهان است .

و نيز آن حضرت در رواياتى مى فرمايند :

البَشاشَةُ إحسان[٢] .

خوش رويى احسان و نيكى نسبت به مردم است .

البَشاشةُ حِبالَةُ المَودّة[٣] .

خوش رويى ريسمان محبت و عشق است .

البِشرُ يُطفِئُ نارَ المُعانَدة[٤] .

خوش رويى آتش دشمنى و كينهورزى را خاموش مى كند .

البِشرُ شِيمَةُ الحُرّ[٥] .

خوش رويى خصلت آزاده است .

[١] نهج البلاغه : ٨٥٢ ، حكمت ٣٣٣ .

[٢] غرر الحكم : ٢٥٠ ، الأمانة ، حديث ٥٢١٥ ; هداية العلم : ٧٧ .

[٣] غرر الحكم : ٤٣٤ ، البشر و فوائده ، حديث ٩٩٢٧ ; هداية العلم : ٧٧ .

[٤] غرر الحكم : ٤٣٤ ، البشر و فوائده ، حديث ٩٩٢٤ ; هداية العلم : ٧٧ .

[٥] غرر الحكم : ٤٣٤ ، البشر و فوائده ، حديث ٩٩٢٢ ; هداية العلم : ٧٨ .