زیبا های اخلاق - حسین انصاریان - الصفحة ٣٢٤ - برخورد نامناسب با يتيم

پناه دادن به يتيم

از امورى كه بسيار پسنديده و باارزش و از خصلت هاى نيك انسانى است پناه دادن به يتيم است .

پناه دادن به يتيم براى مصون ماندن او از آفات و بلاها و حوادث تلخ و قرار گرفتنش در مدار امنيت و تربيت و رشد و صلاح لازم كار بسيار باارزشى است كه حضرت حق به خود نسبت داده است ، و در حقيقت كسى كه يتيم را پناه دهد كارى الهى انجام داده است .

( أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيماً فَآوَى )[١] .

آيا خدا تو را يتيم نيافت پس پناهت داد ؟

برخورد نامناسب با يتيم

از كارهاى زشتى كه بنا بر روايات اهل بيت (عليهم السلام) عرش را به لرزه مى آورد برخورد نامناسب و قهر آميز با يتيم است ، برخوردى كه دل او را مى سوزاند و اشكش را جارى مى كند و او را در فشار روحى قرار دهد .

خداى مهربان كه ولى و سرپرست حقيقى ايتام است و مردم مؤمن را وكيل خود در اين سرپرستى گرفته از اين كه با يتيم برخورد قهر آميز شود نهى فرموده است :

( فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلاَ تَقْهَرْ )[٢] .

و اما يتيم ، از وظايف و تكاليفت درباره ى او اين است كه با وى برخورد قهر آميز ننمايى .

[١] ضحى ( ٩٣ ) : ٦ .

[٢] ضحى ( ٩٣ ) : ٩ .