زیبا های اخلاق - حسین انصاریان - الصفحة ٢٨٣ - اهل معنى و عمل

( إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوْا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَأَقَامُوا الصَّلاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ )[١] .

بى ترديد كسانى كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته انجام دادن و نماز را برپا داشتند و زكات پرداختند پاداششان براى آنان نزد پروردگارشان محفوظ است ، نه هيچ ترسى بر آنان است و نه اندوهگين مى شوند .

اهل معنى در عمل ، اهل تجزيه و تفكيك احكام الهى نيستند ; همه ى احكام خدا و حلال و حرام او در مرحله ى عمل و ترك براى آنان يكسان است . آنان واجبات بدنى ، مالى و حقوقى را بدون تفاوت گذاشتن ميان آنها ادا مى كنند و در اين زمينه از ملامت هيچ ملامت گرى نمى هراسند .

نهادم سر به فرمانش بكن گوهر چه مى خواهد ^^^ سرم شد گوى چوگانش بكن گو ، هر چه مى خواهد

كند گر هستيم ويران زند گر بر همم سامان ^^^ من و حسن به سامانش بكن گو ، هر چه مى خواهد

اگر روزم سيه دارد و گر عمرم تبه دارد ^^^ من و زلف پريشانش بكن گو ، هر چه مى خواهد

ز دست من چه مى آيد مگر مسكينى و زارى ^^^ زدم دستى به دامانش بكن گو ، هر چه مى خواهد

دل و جانم اگر سوزد ز تاب آتش قهرش ^^^ من و لطف فراوانش بكن گو ، هر چه مى خواهد

شنيدم گفت مى خواهم سرش از تن جدا سازم ^^^ سر و تن هر دو قربانش بكن گو ، هر چه مى خواهد

[١] بقره ( ٢ ) : ٢٧٧ .