زیبا های اخلاق - حسین انصاریان - الصفحة ١٨٨ - ٣ ـ حق گويى

در اين موارد اگر حق گو احساس كند كه با گفتن حق و اظهار حقيقت ، تلخى و دشوارى و زيان و خسارت ـ هرچند سنگين و قابل توجه ـ به او وارد مى شود باز هم به فرموده ى پيامبر اسلام بايد حق را بگويد و از اظهار حقيقت امتناع نورزد .

حق گويى چراغ دين را در ميان مردم روشن نگاه مى دارد و تكاليف و وظايف الهى را به مردم مى رساند و ياران شيطان را ضعيف و ناتوان مى نمايد و به ياران خدا اضافه مى كند و به آنان قدرت و نيرو مى بخشد .

در اين زمينه روايات بسيار مهمى از پيامبر و اهل بيت بزرگوارش در كتاب هاى معتبر حديث آمده كه به برخى از آن روايات اشاره مى شود .

رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود :

أتقَى النّاسِ مَن قَال الحَقَّ فِيمَا لَه وَعَليهِ[١] .

پرهيزكارترين مردم كسى است كه در آنچه به سود او و زيان اوست حق بگويد .

حضرت امام باقر (عليه السلام) فرمود :

قُلِ الحَقَّ وَلَو عَلى نَفْسِكَ[٢] .

حق بگو ، گرچه به زيان خودت باشد .

حضرت امام صادق (عليه السلام) فرمود :

ثَلاَثَةٌ هُمْ أقرَبُ الخَلْقِ إلَى اللهِ عَزَّ وَجَلَّ يَومَ القِيامَةِ حَتّى يَفرُغَ مِنَ الحِسابِ . . .

[١] صحيفة الرضا : ٩١ ، باب الزيادات ، حديث ٢٤ ; بحار الانوار : ٦٨ / ٢٨٨ ، باب ٥٦ ، حديث ١٥ .

[٢] من لا يحضره الفقيه : ٤ / ١٧٧ ، باب الوصية من لدن آدم ، حديث ٥٤٠٣ ; بحار الانوار : ٧١ / ١٥٧ ، باب ١٠ ، حديث ٢ .