زیبا های اخلاق - حسین انصاریان - الصفحة ١٤٣ - خوف از خدا

كسى كه با جان و مالش به سوى خويشاوند رود تا صله ى رحم كند خداوند پاداش صد شهيد به او عطا مى كند ، و براى او به هر قدمى چهل هزار حسنه خواهد بود ، و چهل هزار بدى از او محو مى شود ، و به همين اندازه درجاتش را بالا مى برند ، و گويى خدا را صد سال در حال صبر و طلب رضاى او عبادت كرده است[١] .

ابوبصير مى گويد : از حضرت صادق (عليه السلام) شنيدم مى فرمود :

رحم آويخته به عرش است ، مى گويد : خدايا ! پاداش ده كسى كه با من صله داشته ; و از رحمت قطع كن كسى كه با من قطع رحم كرده . و آن رحم آل محمد است[٢] .

خوف از خدا

بر انسان واجب است تا زمانى كه در دار تكليف و سراى مسؤوليت به سر مى برد از عظمت حضرت حق و حكم و داورى اش در قيامت و عذاب سوزان جاويدى كه براى منكرين و مخالفين آماده كرده است بترسد .

محصول و ميوه ى پرمنفعت اين گونه ترس بدون ترديد خوددارى از معاصى و گناهان است .

[١] قال النبى : من مشى إلى ذى قرابة بنفسه وماله ليصل رحمه أعطاه الله عزّ وجل أجر مائة شهيد وله بكل خطوة أربعون ألف حسنة ويمحى عنه أربعون ألف سيئة ويرفع له من الدرجات مثل ذلك وكأنما عبد الله مائة سنة صابرا محتسبا .

امالى صدوق : ٤٣١ ، المجلس السادس والستون ، حديث ١ ; بحار الانوار : ٧١ / ٨٩ ، باب ٣ ، حديث ٦ .

[٢] عن أبى بصير ، عن أبى عبد الله (عليه السلام) ، قال : سمعته يقول : إن الرحم معلقة بالعرش يقول اللهم صِل من وصلنى واقطع من قطعنى وهى رحم آل محمد وهو قول الله عز و جل ( الَّذِينَ يَصِلُونَ ما أَمَرَ اللّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ ) ورحم كل ذى رحم .

كافى : ٢ / ١٥١ ، باب صلة الرحم ، حديث ٧ ; وسائل الشيعه : ٢١ / ٥٣٤ ، باب ١٧ ، حديث ٢٧٧٩٠ : ٢ / ٤٩٣ .