تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٩ - شرحها

شرحها

آیات فوق یک نوع نتیجه گیری از مطالب گذشته است و در آنها، مشرکان انذار و مؤمنان تبشیر شده و مآل کار هر دو گروه بیان گردیده است.
٦٦- هَلْ یَنْظُرُونَ إِلَّا السَّاعَةَ أَنْ تَأْتِیَهُمْ بَغْتَةً وَ هُمْ لا یَشْعُرُونَ.
هل در آیه به جای ماء نافیه است یعنی: این مشرکان بعد از آمدن قرآن و دانستن آن، جز آمدن قیامت و انتقام خدایی را منتظر نیستند، مراد از «ساعة» قیامت است ولی آن با مرگ آغاز می‌شود، و گرنه مشرکان مکه مشمول این کلام نمی‌شوند. جمله وَ هُمْ لا یَشْعُرُونَ حال است از ضمیر «تأتیهم».
٦٧- الْأَخِلَّاءُ یَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِینَ.
این بدان علّت است که دوست، کمک و مددکار دوست خویش است، لذا بدکاران در رفتن راه ضلالت به همدیگر کمک می‌کنند و این امر سبب عذاب می‌شود در نتیجه اهل ضلالت، در قیامت دشمن یکدیگر خواهند بود و خواهند گفت: یا وَیْلَتی لَیْتَنِی لَمْ أَتَّخِذْ فُلاناً خَلِیلًا لَقَدْ أَضَلَّنِی عَنِ الذِّکْرِ بَعْدَ إِذْ جاءَنِی فرقان/ ٢٩.
اما مؤمنان و متحابین فی اللَّه به عکس آنها خواهند بود، از حضرت صادق صلوات اللَّه علیه نقل شده: «
الا کل خلة کانت فی الدنیا فی غیر اللَّه فانها تصیر عداوة یوم القیامة» (برهان).
٦٨- یا عِبادِ لا خَوْفٌ عَلَیْکُمُ الْیَوْمَ وَ لا أَنْتُمْ تَحْزَنُونَ.
خطاب راجع به متقین است که دوستی آنها سبب سعادت شده است، این خطاب بزرگترین موهبت الهی درباره مؤمن است، ناگفته نماند: خوف ناشی از