تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٦ - شرحها

شرحها

در این آیات مقداری از اسراف مشرکان و بدعتهایشان نقل و ردّ شده است که می‌گفتند:
١- خدا فرزند دارد، فرزند حقیقی.
٢- ملائکه زنان هستند و دختران خدا می‌باشند.
٣- ما که ملائکه را عبادت می‌کنیم با اراده و مشیت خداست.
٤- حقیقت آنست که در عبادت آنها از پدران پیروی کرده‌اند، دلیلی بر کار خویش ندارند، بلکه به عاطفه چسبیده‌اند.
١٥- وَ جَعَلُوا لَهُ مِنْ عِبادِهِ جُزْءاً إِنَّ الْإِنْسانَ لَکَفُورٌ مُبِینٌ منظور از جزء فرزند است و آن حاکی است که نظرشان فرزند حقیقی و به طور زائیدن بوده غرض از مِنْ عِبادِهِ ملائکه است چنان که خواهد آمد.
ناگفته نماند: اینکار محال است و سبب ترکب ذات خداوندی است، خدا از جمیع جهات واحد است، محال است که واجب الوجود مادی و مرکب باشد، وانگهی بنده خدا چطور جزء خدا تواند بود، فرزند باید از جنس پدر باشد.
منظور از کفران شاید پوشاندن واقعیات و حقائق باشد یعنی: انسان نسبت به واقعیات منحرف کننده آشکاری است.
١٦- أَمِ اتَّخَذَ مِمَّا یَخْلُقُ بَناتٍ وَ أَصْفاکُمْ بِالْبَنِینَ؟
این آیه و دو آیه بعدی در رابطه با آنست که: چیزی را که بر خود نمی‌پسندند به خدا نسبت می‌دهند، اگر آنها اهل عقل بودند لا اقل می‌گفتند: ملائکه