تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٣٠ - شرحها

شرحها

در این آیات می‌خوانیم: قرآن از جانب خدای توانا و حکیم نازل شده آسمانها و زمین به حق آفریده شده‌اند، علی هذا باید قیامت باشد ولی مشرکان از آن روگردانند. معبودهای باطل چیزی نیافریده و شریک خدا در آفرینش نیستند.
مشرکان گمراهند که چیزهای جواب نگو را می‌خوانند و در آخرت دشمن آنها خواهند بود، آنها آیات بینات را سحر می‌نامند حال آنکه از جانب خدا نازل شده‌اند.
ناگفته نماند: شرک در امروز بدتر از شرک در زمان نزول قرآن است، آن روز بتهای بیجان معبود بودند. امروز طاغوتها که هزاران بار از بتهای سنگی و چوبی خطرناکتر می‌باشند.
این آیات تا قیامت در ساختن بشر و کشاندن او به سوی توحید در حد اعلای و ضرورت خواهند بود.
١- حم.
این کلمه در قرائت کوفی یک آیه مستقل حساب شده است، و آن متخذ از علی علیه السّلام است، درباره این کلمه در سوره‌های پیشین صحبت کرده‌ایم.
٢- تَنْزِیلُ الْکِتابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِیزِ الْحَکِیمِ.
این آیه عینا در اول جاثیه و غافر نیز آمده است، و در دو سوره گذشته روشن گردید، وصف عزیز و حکیم در رابطه با آنست که خدا در کار خویش تواناست و کار را از روی حکمت و مصلحت انجام می‌دهد.
٣- ما خَلَقْنَا السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَیْنَهُما إِلَّا بِالْحَقِّ وَ أَجَلٍ مُسَمًّی.