تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٢٥ - شرحها

نظیر فَکَیْفَ کانَ عَذابِی وَ نُذُرِ قمر/ ١٨ طبرسی اسم مصدر فرموده که در مقام مصدر واقع می‌شود.
ازفت: ازف: نزدیک شدن وقت. عجله و خوب شدن زخم نیز معنی شده است، راغب گوید به معنی نزدیکی توأم با ضیق وقت است.
سامدون: سمود: لهو و سر بلند کردن از روی تکبر، جوهری گوید:
«سجد سجودا: رفع رأسه تکبرا ... و السامد: اللاهی».

شرحها

آیات شریفه تدبیر خدا را با نیکوترین وجهی بیان می‌کند و اینکه تمام جزئیات امور زیر نظر خدا و با اراده حضرتش می‌باشد و بحکم کُلَّ یَوْمٍ هُوَ فِی شَأْنٍ خداوند هر روز در کاری غیر از کار گذشته است. این آیات معتزله را که به تفویض قائلند می‌گوید و نیز بیان می‌کند که کار نشأت آخرت نیز در دست خدا و زیر نظر اوست. و حتی اقوامی که در مقابل پیامبران ایستادند، خدا هلاکشان کرد و از این مطلب، لزوم نبوت نیز استفاده می‌شود.
آن گاه فرموده: قرآن یا پیامبر نیز در ردیف انذار کنندگان گذشته است سپس از نزدیک شدن قیامت خبر داده و با امر به سجده و عبادت، سوره مبارکه بآخر می‌رسد.
ناگفته نماند: ظاهر آیات آنست که تا آیه ٥٤ از صحف موسی و ابراهیم نقل شده است چنان که آیات قبلی نیز همانطور بود.
٤٢- وَ أَنَّ إِلی رَبِّکَ الْمُنْتَهی.
منتهی قید و شرطی ندارد، علی هذا آیه نشان می‌دهد که انتهاء هر خلقت و هر تدبیر به خداست و انتهاء آخرت نیز به خداست فِیمَ أَنْتَ مِنْ ذِکْراها إِلی رَبِّکَ