تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٣٨ - شرحها

کلمه‌ها

ضیف: میهمان. در مفرد و جمع به کار می‌رود، آن در اصل به معنی میل است «ضاف الی کذا» یعنی به سوی آن میل کرد (قاموس قرآن).
راغ: روغ: میل بر سبیل حیله (به طور پنهانی) در مجمع فرموده:
رفتن به طرف چیزی در پنهانی. و نیز فرموده: میل از جهتی به جهتی، از آن معلوم می‌شود که ابراهیم علیه السّلام نخواسته بدانند که برای طعام آوردن می‌رود.
اوجس: وجس: فزعی که در قلب افتد و یا از چیزی که شنیده شده احساس شود. ایجاس: احساس.
صرة: جماعتی منضم به هم، گویی جمع شده و در یک ظرف قرار گرفته‌اند به معنی صیحه یا صیحه شدید نیز آمده است.
صکت: صکّ: ضرب و دفع. طبرسی فرموده: صکّ زدن چیزی است با چیز عریض.
مسومة: علامتدار. سیماء: علامت و هیئت.
خطبکم: خطب (بر وزن عقل): امر عظیم که در آن تخاطب بسیار می‌شود (راغب).

شرحها

در این آیات مانند آیات گذشته مقداری از شواهد توحید و تدبیر بیان گردیده و نتیجه این می‌شود که وعده چنین خدایی راست است إِنَّما تُوعَدُونَ