تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١١٣ - شرحها

شرحها

به دنبال آیه ثُمَّ جَعَلْناکَ عَلی شَرِیعَةٍ مِنَ الْأَمْرِ در این آیات فرموده:
این شریعت و این قرآن بصیرتهاست که به انسانها شناخت و معرفت می‌دهد.
سپس می‌فرماید: در سنت الهی نیکوکار و بدکار یکی نیستند، بدین جهت قیامت باید بیاید علی هذا لازم بود مردم با این بصیرتها هدایت شوند مشرکان در اثر انکار معاد حاضر به قبول شریعت نیستند و فکر می‌کنند که در نزد خدا نیکوکار و بدکار یکسان است ولی خطا می‌کنند. و نیز هوای نفس را معبود خود ساخته‌اند و می‌گویند: زندگی فقط این دنیاست، گذشت زمان عده‌ای را می‌آورد و عده‌ای را می‌برد، اگر راست می‌گوئید: پدران گذشته ما را زنده کنید.
در جواب فرموده: اینان سخن از روی گمان می‌گویند: دلیلی به گفته خویش ندارند، خدایی که شما را زنده کرده همان خدا بعد از مردن بار دیگر زنده خواهد کرد.
٢٠- هذا بَصائِرُ لِلنَّاسِ وَ هُدیً وَ رَحْمَةٌ لِقَوْمٍ یُوقِنُونَ.
هذا اشاره است به قرآن یا به شریعت به اعتبار «ما نزل»، منظور از «بصائر» بصیرت دهنده است گویی که خود بصیرتند. بَصائِرُ لِلنَّاسِ نظیر هُدیً لِلنَّاسِ بقره/ ١٨٥ است.
علی هذا مراد از هُدیً وَ رَحْمَةٌ هدایت خاص و رحمت است که مخصوص اهل یقین می‌باشد و ممکن است منظور مطلق هدایت و رحمت باشد که شامل همه مردم است.