تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٠٤ - اشاره

از پروردگارشان هدایت آمده است.
٢٤- یا برای انسان است آنچه آرزو می‌کند؟!
٢٥- خاص خداست دنیا و آخرت.
٢٦- ای بسا ملکی در آسمانها که شفاعتشان هیچ فائده‌ای ندهد مگر پس از آنکه خدا اذن دهد به کسی که می‌خواهد و می‌پسندد.
٢٧- آنان که به آخرت ایمان نمی‌آورند، ملائکه را می‌نامند، نامیدن مؤنث.
٢٨- آنها را به این گفته علمی نیست پیروی نمی‌کنند مگر از گمان، گمان از حق چیزی را کفایت نمی‌کند.

کلمه‌ها

لات: لات و مناة و عزی نام بتهای مشرکان بود که در نکته‌ها خواهد آمد.
ضیزی: وصف است به معنی ناقص و ظالمانه. بعضی آن را ضئزی با همزه خوانده‌اند، طبرسی رحمه اللَّه فرماید آن به معنی غیر عادلانه و جائرانه است. در قاموس گوید: «قسمة ضیزی ای ناقصة» این کلمه فقط یک بار در کلام اللَّه یافته است.
سلطان: دلیل و حجت که انسان به واسطه آن بر خصم تسلط پیدا می‌کند.
ظن: اگر انسان به چیزی احتمال قوی بدهد، طرف قوی را ظنّ و طرف ضعیف را وهم نامند و اگر هر دو یکسان باشد شک گویند.

شرحها

اشاره

آیات فوق استنتاج است از آیات گذشته، یعنی: حالا که دعوت پیامبر حق است و آنچه می‌گوید از وحی آسمانی است و از جبرئیل و از خدا اخذ شده است، بگوئید: این بتها چیستند؟ و این بدعتها و از روی ظنّ سخن گفتن یعنی چه؟! بتها کاره‌ای نیستند، شفاعت نتوانند کرد، ملائکه نیز در صورت اجازه