تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٣٦ - شرحها

١٢- حال آنکه پیش از آن کتاب موسی امام و رحمت آمد. این کتابی است تصدیق کننده تورات با زبان عربی تا ظالمان را انذار کند ...
١٣- کسانی که گفتند: اللَّه پروردگار ماست سپس در آن پایدار ماندند، خوفی و حزنی بر آنها نیست،
١٤- آنها اهل بهشت و در آن مخلد هستند، پاداشی است به آنچه می‌کردند.

کلمه‌ها

بدعا: بدع (بفتح اوّل): ایجاد ابتکاری در لغت آمده: «بدعه بدعا:
اخترعه لا علی مثال» بدع (بکسر اول) و بدیع: چیز بی‌سابقه.
بشری: بشارت و بشری: خبر مسرت بخش. که اثر آن در چهره ظاهر می‌شود، استقاموا: استقامت: پایداری و ثبات. اصل آن ایستادن در کاری است.

شرحها

آیه اول دوم نوعی استدلال بر نبوت آن حضرت و افتراء نبودن قرآن است، علی هذا ادامه مطلب گذشته می‌باشد، سپس این سخن با نبوّت موسی و کتاب او تأکید شده است، آن گاه به اهل ایمان هشدار داده شده که در ایمان خود پایدار باشند و از کفار نترسند.
٩- قُلْ ما کُنْتُ بِدْعاً مِنَ الرُّسُلِ وَ ما أَدْرِی ما یُفْعَلُ بِی وَ لا بِکُمْ إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا ما یُوحی إِلَیَّ وَ ما أَنَا إِلَّا نَذِیرٌ مُبِینٌ.
استدلال است بر افترا نبودن قرآن، خلاصه آن چنین است: من پیامبر نو ظهوری نیستم بلکه سخنان من توسط رسولان گذشته نیز گفته شده همانطوری که آنها به خدا افترا نبسته بودند من نیز افترا نبسته‌ام.