تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٩٥ - شرحها

قوسین: قوس کمانی که با آن تیر می‌اندازند.
تمارونه: مراء: مجادله بباطل.
سدرة: سِدْرَةِ الْمُنْتَهی سدر: درخت کنار و شجر النبق. تاء آن برای وحدت است، منتهی به معنی محل انتهاء و تمام شدن است، گویی منتهای عروج است بالاتر از آن رفتن امکان ندارد.
زاغ: زیغ: انحراف.

شرحها

ظهور آیه سوم تا دوازدهم در بیان آنست که: جبرئیل برای آوردن وحی از آسمان نازل شده و به حضور پیامبر آمده و تا یک متری او رسیده، آن گاه وحی خدا را به او ابلاغ کرده است. پیامبر به بودن جبرئیل یقین کرده است.
و ظهور آیات سیزده تا هیجده آنست که: آن حضرت بآسمانها رفته و جبرئیل را به وقت نازل شدن در کنار سِدْرَةِ الْمُنْتَهی دیده است، چشمش اشتباه نکرده و نیز در آنجا بسیاری از آیات قدرت خدا را دیده است.
علی هذا آیات قسمت اول، در رابطه با کیفیت وحی و آمدن جبرئیل به زمین است و آیات قسمت دوم در رابطه با رفتن آن حضرت به بالاست.
سوگند به سقوط ستاره و پائین آمدن آن برای غروب، در تناسب با پائین آمدن جبرئیل است، این آیات امر عظیم وحی را با بیان بسیار عالی و عموم فهم بازگو می‌کند و نیز جریان معراج را، در این زمینه مطالب دیگری هست که در شرحها و نکته‌ها خواهد آمد.
١ و ٢- وَ النَّجْمِ إِذا هَوی ما ضَلَّ صاحِبُکُمْ وَ ما غَوی.
این دو آیه و دو آیه بعدی در رابطه با آنست که: رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله از خود