تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٣٤ - شرحها

شرحها

در این آیات که به حکم مقدمه مطالب سوره هستند، سخن از نزدیک شدن قیامت و شکافته شدن ماه است که از آن حضرت خواسته بودند سپس می‌گوید:
مشرکان هر معجزه را به بینند گویند: جادو است، در این سخن از هوای نفس پیروی می‌کنند ولی آینده واقعیت را ثابت خواهد کرد.
خبرهای گذشتگان به آنها رسیده أمّا پند نمی‌گیرند، ولی روز قیامت که از خاک بیرون آمدند، به سرعت، فرمان ندا کننده را اجابت خواهند کرد.
١- اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَ انْشَقَّ الْقَمَرُ.
ظهور و بلکه صریح آیه شریفه آنست که ماه شکافته شده است، چنان که در نکته‌ها خواهد آمد، این معجزه را مشرکان مکّه از آن حضرت خواسته‌اند و از طرف خدا واقع گردیده است، آیه بعدی وَ إِنْ یَرَوْا آیَةً یُعْرِضُوا وَ یَقُولُوا سِحْرٌ ... شاهد صدق این مدعا می‌باشد.
اینکه گفته‌اند: منظور انفصال زمین از خورشید در وقت خلقت است، صحیح نیست زیرا انشقاق از باب انفعال آنست که شکافتن در خود شی‌ء واقع شود، اگر آن طور بود کلمه اشتقاق از باب افتعال به کار می‌رفت وانگهی این سخن با آیه وَ إِنْ یَرَوْا ... نمی‌سازد زیرا در انفصال زمین معجزه مرئی و انکار شده نیست.
و اینکه گفته‌اند «اقترب- انشق» هر دو به معنی مضارع است و به علّت محقق الوقوع بودن ماضی به کار رفته، جوابش آنست که این قول یا آیه بعدی وَ إِنْ یَرَوْا ... سازگار نیست.