تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٧٧ - شرحها

شرحها

در این آیات می‌خوانیم:
١- اگر دو گروه از مسلمانان با هم به جنگ پرداختند برای همه مسلمانان واجب است میان آنها صلح بدهند و اگر یکی بر دیگری تجاوز کرد با متجاوز بجنگند تا از تجاوز دست بردارد آن گاه میان آنها آشتی بدهند، عجب فرمان و حکم مفید و کارسازی؟!!! ٢- مؤمنان برادر یکدیگر هستند باید میان برادران صلح و آشتی داد، این رابطه میان مسلمانان، در میان هیچ قوم و فرقه‌ای یافته نیست، جهان سوسیالیستی نهایت چیزی که گفته است «رفیق یولداش» است.
٣- مسلمانان نباید یکدیگر را مسخره کنند و نباید بر یکدیگر عیب بگیرند و نباید همدیگر را با القاب قبیح صدا کنند.
٤- مؤمن نباید برای مؤمنان سوء ظن کند، غیبت مؤمنان حرام و مانند خوردن گوشت برادر پس از مرگ اوست.
٥- ریشه همه انسانها یکی است، فضیلت فقط در تقوی است.
٩- وَ إِنْ طائِفَتانِ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَیْنَهُما فَإِنْ بَغَتْ إِحْداهُما عَلَی الْأُخْری فَقاتِلُوا الَّتِی تَبْغِی حَتَّی تَفِی‌ءَ إِلی أَمْرِ اللَّهِ.
این آیه می‌گوید: اگر میان دو گروه از مسلمانان جنگ پیش آید وظیفه همه مسلمانان آنست که میان آنها صلح دهند و اگر دیدند یکی بر دیگری تعدی کرده باید با او بجنگند تا بترک قتال تن در دهد. رجوع ضمیر «اقتتلوا» به «طائفتان» به علت آنست که هر طائفه از انسانهای بسیاری تشکیل یافته است منظور از أَمْرِ اللَّهِ ترک قتال.
روزی که حضرت مجتبی علیه السّلام و عمار یاسر و دیگران به کوفه آمدند تا مردم