تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٧٧ - نکتهها

نکته‌ها

روایاتی درباره آیه:
أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ ١- صدوق رحمه اللَّه در کتاب توحید (باب الاطفال ...)
از ابی بکر حضرمی از امام صادق علیه السّلام درباره وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّیَّتُهُمْ بِإِیمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ نقل می‌کند که فرمود:
«قصرت الأبناء عن عمل الآباء فالحقوا الأبناء بالاباء لتقر بذلک عیونهم»
این نشان می‌دهد که آیه در مقام امتنان است. «ذریتهم» شامل فرزندان بزرگ و کوچک همه می‌شود، اما اتباع با ایمان حاکی است که همه باید مکلّف و مؤمن باشند.
٢- باز در توحید از ابو بصیر نقل می‌کند که امام صادق علیه السّلام فرمود: چون طفلی از اطفال مؤمنان بمیرد، یک نفر منادی در ملکوت آسمانها و زمین ندا می‌کند: بدانید که فلان پسر فلان مرده است، اگر پدر و مادرش و یا یکی از آن دو و یا بعضی خانواده‌اش از مؤمنان، مرده باشد به او تحویل می‌دهند که عذابش بدهد، و الا بفاطمه علیها السّلام تحویل می‌شود تا غذا بدهد، تا پدر و مادرش یا یکی از آن دو و یا بعضی از خانواده مؤمنش بیاید (بمیرد) و به او تحویل دهد.
این حدیث، امتنانی است از جانب خداوند ولی راجع به آیه مورد تفسیر نیست، زیرا جمله وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّیَّتُهُمْ بِإِیمانٍ نشان می‌دهد که آن ذریه اهل ایمان و مکلّف می‌باشند.
٣- در مجمع البیان آمده:
«روی ذاذان عن علی علیه السّلام قال قال رسول اللَّه صلّی اللَّه علیه و آله ان المؤمنین و اولادهم فی الجنة ثم قرء هذه الایة
و
روی عن الصادق علیه السّلام قال اطفال المؤمنین یهدون الی آبائهم یوم القیامة.
نظیر این روایات از طریق اهل سنت نیز نقل شده است.