تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٥٨ - غرض از خلقت انسان

نکته‌ها

غرض از خلقت انسان:

در رابطه با آیه وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ در ذیل آیه وَ هُوَ الَّذِی خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِی سِتَّةِ أَیَّامٍ ... هود/ ٧ به تفضیل سخن گفته‌ایم، برای تکمیل آن نکاتی را در اینجا یادآور می‌شویم:
١- «لیعبدون» نشان می‌دهد که غرض از خلقت بشر. عبادت کردن بشر است نه معبود شدن خدا، و گرنه می‌فرمود: «الا لاعبد» یا «لاکون لهم معبودا» و آن نقص خدا را می‌رسانید زیرا تا معبود نشده فاقد آن کمال خواهد بود، اما «لیعبدون» راجع به عبادت کردن بشر و رسیدن بشر به کمال مطلوب است. «الا» نشانگر انحصار می‌باشد.
٢- لام در «لیعبدون» برای غرض است، فعل باید بالاخره غرضی داشته باشد و گرنه عبث و سفهی خواهد بود آن غرض سبب کمال صاحب غرض خواهد بود، و چون در خدا نقصانی نیست، پس آن کمال راجع به فاعل نیست، بلکه راجع به فعل خدا و عاید بر انسان است.
به عبارت دیگر: غرض از خلقت انسان عبادت است و آن کمالی است عاید بر انسان که نتیجه‌اش رحمت و مغفرت و سعادت دائمی است.
ناگفته نماند: در اینجا فعل خدا تابع غرض خارجی نیست، بلکه غرض خارجی از فعل خدا به وجود می‌آید، غرض خدا از این خلقت ذات خداست، زیرا که خدا کمال مطلق است و مقتضای کمال مطلق، خلقت می‌باشد.