تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٢٨ - کلمهها

کلمه‌ها

ذاریات: ذرو و ذری: پراکندن و پاشیدن، فعل اولی از باب (نصر ینصر) و فعل دومی از باب (ضرب یضرب) آید جمعی که با الف و تاء آید دو جور است اول آنکه صفت مؤنث حقیقی باشد مثل والدات ضاربات، مؤمنات، دیگری آنکه وصف مذکر لا یعقل باشد مانند مرفوعات، مجرورات ایام خالیات، ذاریات و حاملات از قسم دوم هستند.
وقر: (بکسر واو) بار سنگین یا مطلق بار. در صحاح، مطلق بار گفته و در قاموس هر دو را آورده است.
دین: جزا و طاعت، گویی معنای اصلی آن جزا است، طبرسی ذیل آیه ١٩ آل عمران فرموده: طاعت و انقیاد را دین گفته‌اند که طاعت برای جزا است.
حبک: (بر وزن عنق) راهها. مفرد آن حباک و حبیکه است (مجمع البیان) اصل آن به معنی بستن و محکم کردن می‌باشد چنان که در قاموس آن را قبل از هر معنی آورده است، به معنی خوبی و زینت نیز آید.
یؤفک: افک: برگرداندن. دروغ بزرگ را افک گویند که از حقیقتش برگردانده شده است لِتَأْفِکَنا عَنْ آلِهَتِنا احقاف/ ٢٢ یعنی تا ما را از خدایانمان برگردانی.
خراصون: خرص: دروغ و سخن گفتن از روی حدس. در اقرب الموارد