قرآن و آخرين پيامبر - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٨ - نمونهاى از صراحت قرآن

كفايتى چگونه لايق پرستش هستند؟!

باز به زبان ديگر از آنها اقرار مى‌گيرد: هل يسمعونكم اذ تدعون او ينفعونكم او يضرون:

«آيا هنگامى كه آنها را مى‌خوانيد، صداى شما را مى‌شنوند؟! يا سود و زيانى به شما مى‌رسانند؟»! [١] (خدايانى كه حتى از شنيدن صداى بندگان خود عاجزند چگونه درخور پرستش مى‌باشند!)

بالاخره هنگاميكه بت‌پرستان براى فرار از اين منطق كوبنده، بار مسئوليت را بر دوش پدران و نياكان خود مى‌افكنند، و ميخواهند در پناه احترام و قداست و مصونيت معنوى خاصى كه نياكان در افكار عمومى دارند، خود را از چنگال اين منطق نيرومند نجات دهند و ميگويند:

بَلْ نَتَّبِعُ ما أَلْفَيْنا عَلَيْهِ آباءَنا: «ما از آنچه پدران خود را بر آن يافتيم پيروى مى‌نمائيم» [٢] در اينجا قرآن ضربت خرد كننده خود را بر پايه اين منطق خرافى نيز ميزند، و تسليم بدون قيد و شرط آنها را در برابر خرافاتى كه ميراث گذشتگان آنها را تشكيل مى‌دهد به باد انتقاد مى‌گيرد و با صراحت مى‌گويد:

وَ لَوْ كانَ آباؤُهُمْ لا يَعْقِلُونَ شَيْئًا وَ لا يَهْتَدُونَ‌ «آيا اگر پدران آنها چيزى نمى‌فهميدند و هدايت نمى‌يافتند (باز هم بايد از آنها پيروى كنند)»؟! [٣] لَقَدْ كُنْتُمْ أَنْتُمْ وَ آباؤُكُمْ في ضَلالٍ مُبينٍ‌: «به يقين شما و پدرانتان، در گمراهى آشكارى بوده‌ايد»! [٤] و به اين ترتيب آخرين پناهگاه و سنگر آنها را ويران مى‌سازد.

[١]. سوره شعراء آيه ٧٣ و ٧٢.

[٢]. سوره بقره آيه ١٧٠

[٣]. سوره بقره آيه ١٧٠

[٤]. سوره انبياء آيه ٥٤.