قرآن و آخرين پيامبر - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧١ - تسخير خورشيد و ماه

است‌ [١]، اين آيات همگى به لفظ ماضى است، و نشان ميدهد كه حتى پيش از آنكه انسان نخستين گام جسورانه و شجاعانه خود را، با استفاده از وسائل و نيروهاى مختلف اين جهان، بر روى ماه بگذارد ماه و خورشيد در تسخير او بوده‌اند!.

اصولًا در قرآن بسيارى از موجودات اين جهان- اگر نگوئيم همه آنها- را در تسخير انسان ميداند:

گاهى مى‌گويد:

و سخر لكم الليل و النهار (ابراهيم- ٣٣): «و شب و روز را (نيز) مسخر شما ساخت».

و گاهى ميگويد: «هو الذى سخر البحر» (نحل- ١٤): «او كسى است كه دريا را مسخر شما ساخت و زمانى «سخر لكم ما فى الارض‌» (حج- ٦٥): «آنچه در روى زمين است مسخر شما كرد».

و مانند اينها ...

اين تعبيرات كه همه به لفظ ماضى است نشان ميدهد كه تمام اين موجودات در تسخير انسان بوده و هست.

اكنون ببينيم «تسخير» يعنى چه؟

آنچه از خود آيات قرآن برمى‌آيد اين است كه «تسخير» كردن چيزى به معنى فرمانبردارى و خدمتگزارى موضوع تسخير شده نسبت به تسخير كننده است.

بنابراين هر چيزى به فرمان ما، يا به نفع و سود ما كار كند مسخّر ماست.

قرآن درباره سليمان (ع) چنين مى‌گويد: فسخرنا له الريح تجرى بامره‌

[١]. اين آيات در سوره‌هاى رعد- آيه ٢، و ابراهيم- آيه ٣٣، و نحل- آيه ١٢، و عنكبوت- آيه ٦١، و لقمان- آيه ٢٩، وفاطر- آيه ١٣، و زمر آيه ٥ مى‌باشد.