قرآن و آخرين پيامبر - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦٦ - قرآن و مسئله حفظ حقوق انسانى

النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقِّ وَ يَقْتُلُونَ الَّذينَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَليمٍ‌ (آل عمران- ٢١): «كسانى كه نسبت به آيات خدا كفر مى‌ورزند، و پيامبران را بدون دليل بقتل ميرسانند، و آمران بعدل و داد را، مى‌كشند، بآنها بشارت ده كه عذاب دردناكى در انتظارشان است».

٤- در آيات متعددى از قرآن به اين مطلب تصريح شده كه اجراكنندگان اصول عدالت محبوب پروردگار عالمند: إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطينَ‌ (مائده- ٤٢ و حجرات- ٩ و ممتحنه- ٨): «خداوند عدالت پيشگان را دوست دارد».

لذا اين اصل به عنوان «روح» در بزرگترين و كوچكترين مقررات اجتماعى اسلامى حلول كرده، تا آنجا كه به دادرسان دستور داده شده كه نه تنها در اجراى حكم ميان دادخواهان كمترين انحرافى از اصل عدالت پيدا نكنند، بلكه در تشريفات جلسات دادرسى، و حتى در سلام و تعارف، نشستن و ايستادن، و سخن گفتن عادى و معمولى در ميان طرفين دعوا رعايت عدالت و مساوات و برابرى را فراموش ننمايند.

اين همه اهتمام به اين اصل بى‌دليل نيست، چه اينكه «عدل و داد» به معنى وسيع كلمه رمز بقاء و هستى جهان آفرينش است، و سر باز زدن از آن نتيجه‌اى جز فنا و نيستى ندارد.

عدالت همچون نور، روشنى‌بخش، احياء كننده، پرورش دهنده، و خمير مايه زندگى است، و ظلم و بيدادگرى همچون ظلمت، نشانه سكوت و مرگ و فناست.

در احاديث اسلامى نيز وارد شده: الظلمُ عِنْدَ اللَّهِ هُوَ الظُّلُمَاتِ يَوْمَ‌