قرآن و آخرين پيامبر - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦٥ - قرآن و مسئله حفظ حقوق انسانى

ميكند بر حذر بود، همچنين از اينكه علاقه بخود يا پدر و ساير نزديكان و يا ملاحظه ترحم و عواطف كاذب مانع از اجراى عدالت گردد بايد بر حذر بود. يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامينَ بِالْقِسْطِ شُهَداءَ لِلَّهِ وَ لَوْ عَلى‌ أَنْفُسِكُمْ أَوِ الْوالِدَيْنِ وَ اْلأَقْرَبينَ إِنْ يَكُنْ غَنِيًّا أَوْ فَقيرًا فَاللَّهُ أَوْلى‌ بِهِما (نساء- ١٣٤): «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد همواره بعدل و داد قيام كنيد و براى خدا شهادت به حق دهيد گر چه به زبان شما با پدران و مادران و بستگانتان باشد، اگر آنها غنى يا فقير باشند خداوند نسبت به آنها (و كمك بايشان) شايسته‌تر است.»

با توجه به كلمه «قوّامين» روشن مى‌شود كه قرآن تنها قيام به عدالت را كافى نمى‌داند بلكه روى كلمه «قوّام» كه صيغه مبالغه است و دلالت بر تأكيد و شدت و تكرار و ادامه دارد، تكيه نموده است.

٢- قرآن اصل عدالت را به عنوان «هدف نهائى بعثت پيامبران» پذيرفته و مى‌گويد: لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْكِتابَ وَ الْميزانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ (حديد- ٢٥): «پيامبران خود را با دلايل آشكار فرستاديم، و بهمراه آنها كتاب آسمانى و قانون نازل گردانيديم تا مردم (جهان) عدالت را برپا دارند».

و باين ترتيب نقش اساسى پيامبران از نظر اجتماعى همان اقامه اصول عدل و داد مى‌باشد.

٣- قرآن «قتل آمران به عدل و داد» را در رديف كفر نسبت به خدا و قتل پيامبران دانسته و مى‌گويد: إِنَّ الَّذينَ يَكْفُرُونَ بِ‌آياتِ اللَّهِ وَ يَقْتُلُونَ‌