قرآن و آخرين پيامبر - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٧ - نمونهاى از صراحت قرآن

مسئله كه مهم‌ترين جبهه مبارزه اسلام و كفر بود بسيار جالب است، بد نيست در اينجا به گوشه‌اى از اين مبارزه وسيع و دامنه‌دار «به عنوان نمونه» اشاره شود.

قرآن گاهى براى مجسم ساختن ضعف و ناتوانى بتها با آنهمه «شكوة و جلال قلابى» كه داشتند ميگويد:

«إِنَّ الَّذينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَنْ يَخْلُقُوا ذُبابًا وَ لَوِ اجْتَمَعُوا لَهُ وَ إِنْ يَسْلُبْهُمُ الذُّبابُ شَيْئًا لا يَسْتَنْقِذُوهُ مِنْهُ‌» تمام خدايان شما اگر اجتماع كنند حتى از آفريدن يك مگس عاجزند، و اگر مگس چيزى از آنها بربايد قدرت باز گرفتن آن را ندارند»! [١] زمانى براى مجسم ساختن «بيچارگى و زبونى آن بتهاى بينوا» داستان ابراهيم بت‌شكن و سرنوشت افتضاح‌آميز بتخانه مجلل «بابل» را پيش كشيده، به اينجا ميرساند كه ابراهيم (ع) به متوليان و حاميان بتكده، در حالى كه در برابر استدلال روشنى كه ابراهيم دائر بر گنگ بودن، و عدم شعور بتها، كرده بود سربزير انداخته بودند و از شدت شرم دانه‌هاى عرق بر پيشانى آنها نمايان بود ميگويد: «چگونه خدايانى را كه (ابداً) نه بحال شما سودى دارند و نه مى‌توانند كمترين ضررى به شما برسانند پرستش مى‌كنند اف بر شما و بر خدايان ساختگى شما، اى بى‌عقلها»! [٢] و به اين ترتيب اثبات مى‌كند كه هيچ مجوز عاقلانه‌تى براى پرستش آنها نيست، زيرا نه آنها ميتوانند در صورت پرستش، گره‌اى از كار بندگان خود بگشايند، و نه در صورت تخلف صدمه‌اى به آنها بزنند و مجازات كنند، چنين معبودهايى بى‌مصرف و بى‌

[١]. سوره حج آيه ٧٣.

[٢]. سوره انبياء آيه ٦٦ و ٦٧.