قرآن و آخرين پيامبر - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨ - ١- قرآن مرز «زمان» و «مكان» را در هم شكسته

بنابراين قرآن مجيد يك حادثه زمانى نيست كه با گذشت زمان همچون معجزات پيامبران پيشين از نظرها محو شود، بلكه «ما فوق زمان» و بيرون از دايره «حوادث زمانى» است.

و به همين دليل فاصله چهارده قرن هيچگونه اثرى روى اعجاز آن نگذاشته است، سهل است، بسيارى از حقايق آن در طى اين مدت، روشن‌تر از زمان نزول آن گرديده (چنانكه مشروحاً در بحثهاى آينده خواهد آمد).

همچنين فاصله‌هاى مكانى نمى‌توانند تأثيرى در وضع اعجاز آن داشته باشند، كسانى كه در حجاز زندگى مى‌كردند به قرآن نزديكتر از كسانى كه در ايران و يونان و روم زندگى داشتند، نبودند، و فاصله‌هاى طولانى مكانى كمترين اثرى در وضع آن نداشت.

درست است كه ما هنوز نتوانسته‌ايم (يا نخواسته‌ايم!) قرآن را به تمام زبانهاى دنيا ترجمه كنيم، در حالى كه مسيحيان قسمتهائى از تورات و انجيل تحريف يافته كنونى را كه آثار فرسودگى از همه جاى آن نمايان است به بيش از هزار زبان ترجمه و منتشر ساخته‌اند، ولى در هر صورت قرآن لااقل به زبانهاى زنده و معروف و مشهور جهان (بيش از يكصد زبان) ترجمه شده است، و چون غالب مردم دنيا به يكى از اين زبانها به عنوان زبان اصلى، يا زبان دوم، آشنائى دارند ميتوانند از آن استفاده نمايند.

گر چه ترجمه‌هاى قرآن (حتى غالب ترجمه‌هاى فارسى) با آن نقائصى كه دارند نمى‌توانند معرّف وضع حقيقى قرآن باشند ولى همين ترجمه‌ها با اينكه اصالت قرآن را هرگز حفظ نكرده باز ميتوانند گوشه‌اى از عظمت و اعجاز آنرا آشكار سازد.

بنابراين بايد گفت قرآن معجزه‌ايست كه مرزهاى «زمان و مكان» را