قرآن و آخرين پيامبر - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧ - ١- قرآن مرز «زمان» و «مكان» را در هم شكسته

در گاهواره سخن مى‌گويد، يا اينكه موسى (ع) بدون وسيله معمولى از دريا ميگذرد اين امور خارق‌العاده در مدار معينى از زمان، و در برابر عده خاصى صورت گرفته است، بنابراين براى كسانى كه شاهد و ناظر اين جريانات نبوده‌اند جنبه «حسى» نداشته است.

البته در زمانهاى نزديك به زمان وقوع اين حوادث، چون فاصله زمانى كم بوده، و تعداد نقل كنندگان آن زياد بوده‌اند ممكن است براى ديگران بصورت يك خبر قطعى و تقريباً «نيمه حسى» و به اصطلاح دانشمندان حديث، جنبه «تواتر» داشته است.

ولى طبيعى است هر قدر فاصله زمانى بيشتر ميشود اين حوادث كمرنگ‌تر ميگردند، تا آنجا كه ممكن است امروز عدّه‌اى در اصل وقوع چنين جرياناتى رسماً ترديد كنند، و شايد ما هم اگر اخبار قطعى قرآن نبود در بسيارى از اين معجزات ترديد ميكرديم.

چرا؟ چون اينها روى نقطه معينى از نوار «زمان» و در دايره محدودى از «مكان» صورت گرفته و با پيچيده شدن اين نوار از نظر ما دور شده است.

اما قرآن مجيد اين معجزه جاويدان و عالمگير، هيچيك از اين دو اشكال را نداشته و ندارد در هر زمان و در هر جا بوده، و خواهد بود، ما از قرآن همانطور استفاده مى‌كنيم كه ياران پيغمبر اسلام (ص) استفاده ميكردند.

اين معجزه جاويدان به همان قيافه‌اى كه در هزار و چهارصد سال قبل، در ميحط تاريك حجاز تجلّى كرد امروز بر ما تجلّى مى‌كند، بلكه گذشت زمان و پيشرفت علم و دانش بما امكانات داده كه بتوانيم استفاده بيشترى از آن نسبت به مردم اعصار گذشته بنمائيم.