قرآن و آخرين پيامبر - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦٠ - امتيازات قوانين قرآن

كه حتى طبق پاره‌اى از روايات اسلامى اينگونه برادران از يكديگر ارث نيز مى‌برند، تا بعد از غزوه بدر كه آيه شريفه «اولو الارحام ...» نازل گرديد و منحصرصاً وارث خويشاوندان (در طبقات نخستين ارث) شدند.

و به اين ترتيب قرآن بزرگترين سدّ تشكل اجتماعى كه همان امتيازات مختلف از جمله امتيازات (نژادى)، (قبيله‌اى)، و (طبقاتى) بود برداشت، و راه را براى حكومت واحد جهانى در پرتو قانون واحدى هموار ساخت.

هم‌اكنون آثار اين نوع تعليمات را به هنگام مراسم حج كه كلكسيونى از نژادها و زبانها و رنگهاى مختلف گرد هم مى‌آيند به خوبى مى‌توان مشاهده كرد كه اين افراد با اينكه كمتر قدر مشترك ظاهرى در ميان آنها وجود دارد چگونه در برابر يكديگر احساس يك نوع برادرى عميق و ريشه‌دار ميكنند.

اين تربيت خاص در جهانى كه مخصوصاً تبعيضات نژادى در آن به طرز قساوتمندانه‌اى هنوز حكومت ميكند درخشندگى خاصى دارد.

تئورى و عمل‌

يك قانون خوب قانونى نيست كه به هنگام تصور و يا تنظيم روى كاغذ، دل‌انگيز و جالب از آب درآيد، و در اطاقهاى دربسته بنشينند و يك سلسله مواد دلپسند و به ظاهر مفيد بهم تلفيق كنند.

يك قانون به معنى واقعى آن است كه جنبه عملى داشته باشد، و از بوته آزمايش درست درآيد، و الّا يك مشت خيالبافى بيش نخواهد بود.

اخوت اسلامى تنها جنبه فرضيه و تئورى نداشت و همانطور كه ميدانيم سنتهاى كهن قبيلگى را در هم كوبيد، و فوق نژاد، و مناطق‌