قرآن و آخرين پيامبر - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣١ - قرآن مسئله آفرينش انسان را چنين طرح ميكند

اسلام و كتابى همچون قرآن كه هدف آفرينش را «علم و دانش» معرفى نموده است.

(البته نبايد فراموش كرد اين افسانه‌هاى دروغين روز اول در تورات نبوده و بعداً بدان افزوده شده است.)

از اين گذشته در افسانه مزبور مطالب زننده عجيبى درباره خداوند و يا مخلوقات او ديده مى‌شود كه هر يك از ديگرى حيرت‌انگيزتر است، و آن عبارت است از:

١- نسبت دروغ به خداوند- (چنانكه در جمله شماره ١٧ فصل دوم مى‌گويد:

«خداوند گفت از اين درخت نخوريد كه مى‌ميريد»، در حالى كه نمى‌مردند، دانا مى‌شدند).

٢- نسبت بخل به خداوند (چنانكه در جمله ٢٢ فصل سوم ميگويد كه: خدا نمى‌خواست آدم و حوا از درخت علم و حيات بخورند و دانا شوند و زندگى جاويدان پيدا كنند.)

٣- امكان وجود شريك براى خداوند- (هم چنانكه در همان جمله ميگويد: آدم پس از خوردن از درخت نيك و بد همچون يكى از ماها «خدايان» شده است!).

٤- نسبت حسد به خداوند- (چنانكه از همان جمله استفاده مى‌شود كه خداوند بر اين علم و دانشى كه براى آدم پيدا شده بود رشك برد).

٥- نسبت جسم به خداوند- (چنانكه از جمله ٨ فصل سوم استفاده مى‌شود كه خداوند به هنگام صبح در خيابانهاى بهشت ميخراميد!).

٦- خداوند از حوادثى كه در نزديكى او ميگذرد بى‌خبر است‌