شیخ در تهذیب و استبصار با سند خود روایاتی را از محمّد بن علی بن محبوب نقل نموده است، حدود ١١٧٥ مورد و در المشیخه درباره‌ی طریق خود به محمّد بن علی بن محبوب می‌نویسد:

«و ما ذکرته فی هذا الکتاب عن محمّد بن علی بن محبوب؛ فقد اخبرنی به الحسین بن عبیدالله عن احمد بن محمّد بن یحیی العطّار عن ابیه محمّد بن یحیی عن محمّد بن علی بن محبوب.»[٤٦]

بررسی طریق

الحسین بن عبیدالله: (ابوعبدالله؛ حسین بن عبیدالله بن ابراهیم غضائری)

آیت‌الله خویی می‌نویسد:

«لاینبغی التردّد فی وثاقة الرجل لا من جهة توثیق ابن‌طاووس و بعض من تأخّر عنه ایاه و لا من جهة انه کثیر الروایة او انه شیخ الاجازة فانه لاعبرة بشیء من ذلک علی ما عرفت بل من جهة انه شیخ النجّاشی و جمیع مشایخه ثقات.»[٤٧]

احمد بن محمّد بن یحیی العطّار: شیخ طوسی در کتاب الرجال در باب من لم یرو عنهمF؛ وی را عنوان نموده و می‌نویسد:

«روی عنه؛ التلعکبری و اخبرنا عنه الحسین بن عبیدالله و ابوالحسین بن ابی‌جیّد القمی و سمع منه سنة ٣٥٦ و له منه اجازة.»[٤٨]

از آن‌جایی که توثیق صریح از قدما درباره‌ی احمد بن محمّد بن یحیی نرسیده است، شاهد دیدگاه‌های متفاوتی نسبت به وی از جانب دانشمندان هستیم. بعضی‌ها اعتقاد به وثاقت ایشان پیدا کرده و به روایات او عمل کردند و بعضی‌ها به مجهول بودن او تصریح نموده و روایات او را تضعیف کردند.

آیت‌الله خویی در ترجمه‌ی احمد بن محمّد بن یحیی می‌نویسد:

«و کیف کان فقد اختلف فی حال الرجل؛ فمنهم من اعتمد علیه و لعله الاشهر.»

[٤٦]. تهذیب‌الاحکام، ج١٠، ص٧٢ (المشیخه).

٢. معجم رجال الحدیث، ج٦، ص٢٠، رقم٣٤٨١.

[٤٨]. رجال طوسی، ص٤١٠، رقم٥٩٥٥.