كشته شدن را بايد تحمل كرد و در هيچ شرايطى نبايد به ترك آن رضايت داد، كه نتيجه ترك آن، گرفتارى در غل‌هاى جهنم خواهد بود. امام حسين (ع) نيز فلسفه قيام خود را در برابر يزيد بن معاويه «امر به معروف و نهى از منكر» ذكر مى‌كند، و در وصيتنامه خود به محمد بن حنفيه مى‌نويسد: وَ انّى‌ لَمْ اخْرُجَ أَشِراً وَ لا بَطِراً وَ لا مُفْسِداً وَ لا ظالِماً وَ انَّما خَرَجْتُ لِطَلَبِ الْاصْلاحِ فى‌ امَّةِ جَدّى‌ (ص) اريدُ انْ آمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ انْهى عَنِ الْمُنْكَرِ ... «١» من از روى خودخواهى يا براى خوشگذرانى و يا براى فساد و ستمگرى از مدينه خارج نشدم، بلكه طالب مصلحت امت جدم و خواستار انجام امر به معروف و نهى از منكر هستم. در بين متفكران اسلامى، شهيد مطهرى، درباره پيوند و ارتباط قيام امام حسين (ع) با امر به معروف و نهى از منكر، كلامى عميق و لطيف دارد. وى مى‌گويد: امر به معروف و نهى از منكر ارزش نهضت امام حسين (ع) را بالا برد، و امام حسين (ع) نيز ارزش امر به معروف و نهى از منكر را بالا برد. «٢» ٢- برخورد با وابستگان به دستگاه حكومت ظلم: امربه معروف و نهى از منكر ائمه (ع) بيش از آن كه به موارد جزئى، و در شكل تذكر به برخى از اصحاب و ياران خود، خلاصه شود، بلكه آنان، حساس‌ترين و مهم‌ترين نقاطى را كه باعث فساد در جامعه و انحراف در دين مى‌شد، براى «نهى از منكر» انتخاب مى‌كردند. برخورد امام سجاد (ع) با محمدبن مسلم زهرى،