موفقيت و پيروزى دست‌يافته‌اند، به سرعت به سوى رفتار شايسته جذب مى‌شوند و همان عامل درونى، آنها را از بديها باز مى‌دارد: انَّ الصَّلوةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ «١» ٢- هدايت و ارشادهاى بيرونى: بديهى است كه افراد جامعه رانمى‌توان به حال خود واگذاشت ونيز نمى‌توان به اين حد بسنده كرد كه هركس خود را اصلاح كند، بلكه امر به معروف و نهى از منكر با توجه به نكات زير ضرورى است: اول آنكه انگيزه‌هاى معنوى در همه افراد به حدى قوى نيست كه آنها را در مسير صلاح و هدايت قرار دهد و از منكرات بازدارد. بنابراين با «امر به معروف و نهى از منكر» رشد معنوى در افراد به وجود آمده پرتو ايمان و نور معنويت را بر جان انسان‌هاى پاك‌سرشت مى‌تاباند و رسوبات هوا و هوس را از اعماق جان و فطرت آنها مى‌زدايد. دوم آنكه «فرمان دادن ديگران به خوبى‌ها» اعلام حمايت از نيكوكاران و تقويت جبهه مؤمنان» است و «باز داشتن از بديها» بهترين مبارزه در جهت تضعيف جبهه كافران مى‌باشد و به فرموده امير مؤمنان (ع): مَنْ امَرَ بِالْمَعْرُوفِ شَدَّ ظُهُورَ الْمُؤمِنينَ وَ مَنْ نَهى عَنِ الْمُنْكَرِ ارْغَمَ انُوفَ الْكافِرينَ «٢» آن‌كه امر به معروف مى‌كند، از مؤمنان پشتيبانى كرده، باعث اقتدار و دلگرمى آنان مى‌شود، و هركس كه نهى از منكر مى‌كند، بينى كافران را به خاك مى‌مالد.