لباس نظامى موجب افتخار ... ائمه دين ما جُندى (سرباز) بودند. سردار بودند؛ جنگى بودند. در جنگهايى كه شرحش را در تاريخ ملاحظه مى‌فرماييد با لباس سربازى به جنگ مى‌رفتند؛ آدم مى‌كشتند؛ كشته مى‌دادند. اميرالمؤمنين عليه السلام «خؤود» بر سر مبارك مى‌گذاشت و زره بر تن مى‌كرد و شمشير حمايل داشت. حضرت امام حسن عليه‌السلام و سيد الشهداء چنين بودند. بعد هم فرصت ندادند و گرنه حضرت باقر عليه السلام هم اين طور مى‌بود. «١» قواى مسلّح، رأس امور تمام قواى مسلّح بايد بدانند كه اسلام قواى مسلّح را در رأس امور قرار مى‌دهد و آنها هستند كه استقلال كشور را حفظ مى‌كنند. «٢» رسيدگى به نيروهاى مسلّح از اولويت‌هاى درجه اول در كشور است. «٣» پيرو اوليا ارتش و سپاه و بسيج و ساير قواى مسلّح نظامى و انتظامى و مردمى پيرو اوليائى هستند كه همه چيز خود را در راه هدف و عقيده فدا نموده و براى اسلام و پيروان معظم آن شرف و افتخار آفريدند. «٤» تجسم آرمان مستضعفان‌ نيروهاى مسلّح جمهورى اسلامى، امروز، تجسم آرمان‌هاى مستضعفين هستند، و اين در تاريخ سابقه ندارد. در تاريخ كمتر ارتشى را سراغ داريم كه براى جنگيدن از هدفهاى مادّى، شخصى و حتّى ملّى پا فراتر نهاده باشد، اما بحمداللّه ارتش ما يك ارتش الهى است و هدف‌هاى آن نيز الهى است. «٥» آرمانگرا نيروهاى مسلّح ما اين امتيازها را دارند كه براى هدف و آرمان مبارزه مى‌كنند، و نه براى شخص و هوى‌ و هوس. «٦»