سپس گفت : خدا امرم کرد شما را از کيفرش بترسانم . نفعى براى دنيا و بهره اى براى آخرتتان را ضمانت نمى‌کنم مگر اينکه بگوييد : «لا إله إلّا الله» ؛ خدايى جز خداى يکتا نيست .

ابو لَهَب ـ که مردى تنومند بود و سريع به خشم مى‌آمد ـ برخاست و فرياد زد :

نفرين هميشگى بر تو باد ! آيا براى اين ما را گرد آوردى ؟

[ پس از آن ، جمعيّت [ از اطرافِ پيامبر پراکنده شدند ] تا ] در برخورد با او به مشورت بپردازند.[٢٨]

آرى ، قبايل عرب او را تکذيب کردند نه به خاطر خودش ، بلکه براى نگرشی که درباره هستى و حيات برايشان آورد ، انديشه هايى که پيش از آن برايشان مطرح نبود . از اين رو [ در اين مرحله ] شأن او شأن ديگر پيامبران بود که از سوى اقوامشان تکذيب شدند ، مَثَل قوم او مَثَلِ قوم نوح و عاد و ثمود و لوط و اصحاب رَسّ است . خداى متعال مى‌فرمايد :

وَإِن يُکذِّبُوک فَقَدْ کذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوح وَعَادٌ وَثَمُودُ * وَقَوْمُ إِبْرَاهِيمَ وَقَوْمُ لُوط ؛[٢٩]

اگر تو را تکذيب مى‌کنند پيش از اين ، قومِ نوح و عاد و ثمود و قوم ابراهيم و قوم لوط دروغ‌گو دانستند.

قوم آن حضرت ، دروغ واقعى و خيانت و ظلم را به او نسبت ندادند ، بلکه

[٢٨] . نگاه کنيد به، صحيح بخارى ٦ : ١٩٥ در تفسير آيه تَبّتْ يدا أبي لهب وتَبَّ؛ صحيح مسلم ١ : ١٣٤.

[٢٩] . سوره حج (٢٢) آيه ٤٢ و٤٣ -