انشائى و معنى دعاء ميدهد. بين ايندو جمله كمال انقطاع است و گويا اصل اينطور بوده: ليس الامر كذالك و ايّدك اللّه. جمله اول كه از آن فقط «لا» باقى مانده در جواب كسى بوده كه مى‌گفته «هل الامر كذالك» ما گفتيم «لا» يعنى مطلب اينطور نيست.

و خداى ترا تأييد نمايد. پس بين هردو جمله كمال انقطاع است و نبايد برهم عطف ميشدند. ولى اگر عطف نميشدند توهّم خلاف مقصود ميشد و گمان ميكردند كه ما ميخواهيم مخاطب را نفرين كنيم زيرا «لا» جزء جمله «ايّدك اللّه» ميشد لذا صاحب بن عبّاد گفته است «انّ هذه الواوات احسن من واوات الا صداق على خدود المرد الملاح» يعنى اين واوها در جمله‌ها زيباترند از حلقه‌هاى زلف كه بر گونه‌هاى جوانان امردند.

و بعضهم لمّا لم يقف: بعضى ديگر از شارحين متن مصنف مانند شارح زوزنى چون نتوانسته معطوف عليه را پيدا كند براى معنى نمودن اين جمله داستانى از ثعالبى نقل كرده كه مشتمل بر كلمه «قلت» است و گفته و ايّدك اللّه عطف بر قلت است.

و لم يعرف: شارح دو ايراد بر اين كلام دارد كه اوّلى باين عبارت و دوّمى را بعبارت «و انّه لو لم يحك» بيان كرده است. ايراد اوّل اينست كه اگر عطف بر قلت باشد ماقبل قلت با جمله ايّدك اللّه معنى ميشود. نه خود قلت. چنانكه اگر بگوئيم جائنى زيد و عمرو.

عمرو كه عطف بر زيد شود ماقبل زيد با عمرو معنى ميشود. ايراد دوم مبتنى بر اوّل است. يعنى بعد از آنكه معلوم شد قلت با ايدك اللّه معنى نميشود، پس بايد براى و ايّدك اللّه معطوف عليه پيدا كرد.