دوست داشتن كسى يا چيزى معقول نيست. زيرا دوست داشتن كار عشق است و عشق از اختيار شخص خارج است. احتمال سوم را باين دليل رد مى‌كند كه «شأنه» شامل احتمال اول ميشد. و چون احتمال اول درست نبود طبعا سوم هم فاسد است.

و منها الشروع فى الفعل: ضمير «منها» راجع به «ادله تعيين محذوف» است نه «ادله حذف» زيرا ادله حذف عقل است پس معنى عبارت چنين است: از ادله تعيين محذوف شروع در فعل است مانند «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ»* در وقت خواندن، يا نوشتن، يا مسافرت‌كردن يا ... در اين مثال عقل ميگويد فعلى در تقدير است.

چون جارومجرور محتاج به متعلّق است. ولى شروع در فعل نوشتن يا خواندن محذوف را براى ما معيّن ميكند كه در اول متعلق به «اكتب» و در دوم متعلق به «اقرء» و اگر در وقت مسافرت‌ بسم اللّه‌ بگوئيم متعلق به «اسافر» و همچنين شروع در كارهاى ديگر متعلق را مى‌فهماند.

و منها الاقتران: چهارمين دليل براى تعيين محذوف اقتران است.

چنانكه در عربى براى كسى كه عروسى كرده ميگويند: «بالرّفاء و البنين». رفاء بمعنى مرافقت و صميميّت است. باء براى مصاحبت است يعنى «اعرست متلبّسا بالرفاء و الاتفاق بينك و بين زوجتك و متلبّسا بولادة البنين منها». پس عقل دلالت بر حذف دارد. و مقارن بودن مخاطب با ازدواج دلالت بر تعيين محذوف.

[اطناب‌]

و الاطناب امّا: بعد از بيان اقسام ايجاز اينك از انواع اطناب بحث ميشود. اولين آنها ايضاح بعد الابهام است يعنى مطلبى را ابتدا