و امّا للتوسّط: امّا بفتح همزه عطف است بر كلام مصنف كه فرمود: اما الوصل لدفع الايهام. امّا براى تفصيل است و چون قبلا موارد فصل را چهار مورد و موارد وصل را دو مورد بيان كرده بوديم.

اينك آندو مورد را تفصيل ميدهد و ميگويد: يكى از موارد فصل اينست كه جمله كمال اتصال و كمال انقطاع را دارا نباشد بلكه متوسط بين هردو باشد كه شرح آن داده ميشود.

و قد صحّف: تصحيف آنست كه اگر حركات و سكنات يا نقطه‌هاى يك كلمه تغيير كند معنى ديگر استفاده شود. مانند

سطرى ز كتاب شيخ به از

شطرى ز كباب سيخ باشد

مصرع دوّم تصحيف مصرع اوّل است. در اينجا شارح ميگويد:

بعضى كه منظور او شارح زوزنى است بجاى امّا بفتح همزه امّا بكسر خوانده‌اند. و اين تصحيف است. در عبارت شارح امّا بفتح همزه مفعول صحّف است. و امّا بكسر همزه متعلق به صحّف.

فركب متن عمياء ...: شارح ميگويد: شارح زوزنى كه در عبارت مصنف تصحيف نموده مثل كسى است كه بر پشت شتر كور سوار شده و همانند شترى كه ضعف چشم دارد مرتكب اشتباه گشته است.

منظور اينست كه دچار اشتباه لفظى و معنوى گرديده. از جهت لفظ بخاطر آنكه اگر امّا بكسر همزه بخوانيم احتياج به تقدير گرفتن امّا در معطوف عليه داريم و تقدير كلام بدين‌گونه خواهد شد و امّا الوصل فامّا لدفع الايهام و امّا للتوسّط. با آنكه حذف امّا در سعه جايز نيست‌