نتيجه دو مقدمه فوق اينكه تحقق وجود رابط بين موضوع و محمول در موجبه معدوله به معناى تحقق وجودى است قائم به دو عدم يا وجودى قائم به يك عدم و يك وجود، پس در هرحال مستلزم قيام وجود به عدم است.

مقدمه سوم: قيام وجود به عدم محال است.

نتيجه: تحقق وجود رابط در موجبه معدوله محال است.

براهين امتناع عدم رابط در موجبه معدوله‌

برهان اول: در ابتداى فرع گفته شد كه عدم رابط امرى است كه فى نفسه محال است، خواه طرفينش دو وجود باشند يا دو عدم يا يك وجود و يك عدم. به‌طور كلى، رابط از سنخ عدم بى‌معنا و باطل است. بنابراين، تحقق آن در موجبه معدوله نيز محال است.

برهان دوم: به‌فرض اينكه از برهان اوّل چشم بپوشيم و بپذيريم كه تحقق عدم رابط فى نفسه محال نيست، باز تحقق آن در خصوص موجبه معدوله به موجب برهان ديگرى محال است. اين برهان مبتنى بر دو مقدمه زير است:

مقدمه اوّل: عدم رابط (به فرض اينكه محال نباشد) امرى است عدمى و قائم به طرفين و دقيقتر بگوييم عدمى است عين قيام به طرفين.

مقدمه دوم: طرفين قضيه موجبه معدوله (موضوع و محمول) يا هردو عدم‌اند يا يكى از آنها.

نتيجه دو مقدمه فوق اينكه تحقق عدم رابط بين موضوع و محمول موجبه معدوله به معناى عدمى است قائم به يك عدم و يك وجود يا قائم به دو عدم.

مقدمه سوم: قيام عدم به عدم يا قيام عدم به‌وجود، هردو، محال است، زيرا اولا، مستلزم‌