در فلسفه برهان لمّى نداريم چون موجود مطلق علتى در خارج ندارد تا بتوان آن را حد وسط قرار داد و برهان لمّى به‌دست آورد ولى، با توجه به آنچه گفته شد، در فلسفه نيز برهان لمّى مى‌توان داشت، زيرا هرچند موجود مطلق- وجود نفسى آن مقصود است- معلول چيزى نيست و علتى ندارد، اشكالى ندارد كه وجود رابط موجود مطلق- يعنى ثبوت الموجود لشى‌ء- معلول چيزى باشد. به عبارت ديگر، هرچند موجود- وقتى بطور مطلق اخذ شود- علتى ندارد، ثبوت موجوديت براى اشيا علت دارد و اين دو منافى يكديگر نيستند و آنچه ملاك لمّى بودن برهان است همان دومى است نه اولى، بويژه كه عليت عقلى نيز در اين مورد كافى است.

گذشته از اين، بر فرض اينكه ملاك برهان لمّى اين باشد كه حد وسط در خارج علت خود اكبر باشد باز در پاره‌اى از مسائل فلسفه برهان لمّى مى‌توان داشت؛ زيرا برخى از موجودات علت برخى ديگر هستند. مثلا وجود خداوند متعال و صفات اقدس او علت افعالش مى‌باشند، پس مى‌توان وجود خداوند و صفاتش را حد وسط قرار داد و به افعال او پى برد. بنابراين، بر اساس مفروضات خود فرع نيز مدّعاى آن تمام نيست.