تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٢ - ترجمه

[سوره القلم (٦٨): آيات ٤٢ تا ٤٥]

يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ ساقٍ وَ يُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ فَلا يَسْتَطِيعُونَ (٤٢) خاشِعَةً أَبْصارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ وَ قَدْ كانُوا يُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ وَ هُمْ سالِمُونَ (٤٣) فَذَرْنِي وَ مَنْ يُكَذِّبُ بِهذَا الْحَدِيثِ سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ (٤٤) وَ أُمْلِي لَهُمْ إِنَّ كَيْدِي مَتِينٌ (٤٥)

ترجمه:

٤٢- به خاطر بياوريد روزى را كه ساق پاها از وحشت برهنه مى‌گردد و دعوت به سجود مى‌شوند اما قادر بر آن نيستند! ٤٣- اين در حالى است كه چشمهاى آنها (از شدت ندامت و شرمسارى) به زير افتاده و ذلت و خوارى وجود آنها را فرا گرفته، آنها پيش از اين دعوت به سجود مى‌شدند در حالى كه سالم بودند (ولى امروز ديگر توانايى آن را ندارند) ٤٤- اكنون مرا با آنها كه اين سخن را تكذيب مى‌كنند رها كن و ما آنها را از آنجا كه نمى‌دانند تدريجا به سوى عذاب پيش مى‌بريم.

٤٥- و به آنها مهلت مى‌دهم، چرا كه نقشه‌هاى من محكم و دقيق است.