تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣٨ - تفسير عذابى سركش براى قوم طغيانگر!

مستحكمشان افكند، و همه را درهم كوبيد و جسمهاى بى‌جانشان بر زمين افتاد.

قابل توجه اينكه: قرآن عامل نابودى اين قوم سركش را عذابى سركش مى‌شمرد" الطاغية" و اين عذاب سركش در سوره اعراف آيه ٧٨ به عنوان" رجفة" (زلزله) ذكر شده، و در آيه ١٣ فصلت" صاعقة" و در ٦٧ هود" صيحة" آمده است كه در حقيقت همه به يك معنى بازمى‌گردد، زيرا صاعقه هميشه با صداى عظيمى همراه است، و لرزه بر نقطه‌اى كه فرود مى‌آيد وارد مى‌كند و عذابى است طغيانگر [١]

*** سپس به سراغ سرنوشت" قوم عاد" مى‌رود، قومى كه در سرزمين" احقاف" (در شبه جزيره عرب يا يمن زندگى مى‌كردند) قامتهايى طويل، اندامى قوى، شهرهايى آباد، زمينهايى خرم و سرسبز، و باغهايى پرطراوت داشتند، پيامبر آنها حضرت" هود" بود، آنها نيز طغيان و سركشى را بجايى رساندند كه خداوند با عذابى دردناك كه شرح آن در همين آيات آمده است طومار زندگى آنها را درهم پيچيده، نخست مى‌فرمايد:" اما عاد به وسيله تندبادى سركش و پرسروصدا و سرد و مسموم به هلاكت رسيدند" (وَ أَمَّا عادٌ فَأُهْلِكُوا بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عاتِيَةٍ).

" صرصر" (بر وزن دفتر) به بادهاى سرد يا پرسروصدا و يا مسموم گفته مى‌شود، و مفسران هر سه معنى را در تفسير آن ذكر كرده‌اند، و جمع ميان آنها نيز ممكن است.

" عاتية" از ماده" عتو" (بر وزن غلو) به معنى سركش است، منتها نه سركش از فرمان خدا، بلكه سركش در معيار نسيمها و بادهاى معمولى.

---

[١] سرگذشت" قوم ثمود" در جلد ٦ تفسير نمونه صفحه ٢٣٤ تا ٢٤١ مشروحا آمده است.