تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٩ - راست قامتان جاده توحيد

٢٥- آنها مى‌گويند: اگر راست مى‌گوئيد اين وعده قيامت چه زمانى است؟

٢٦- بگو علم آن مخصوص خدا است و من فقط بيم دهنده آشكار هستم.

٢٧- هنگامى كه آن وعده الهى را از نزديك مى‌بينند صورت كافران زشت و سياه مى‌گردد و به آنها گفته مى‌شود اين همان چيزى است كه تقاضاى آن را داشتيد.

تفسير:

راست قامتان جاده توحيد

در تعقيب آيات گذشته، پيرامون كافران و مؤمنان، در نخستين آيه مورد بحث وضع حال اين دو گروه را در ضمن مثال جالبى منعكس ساخته، مى‌فرمايد:

" آيا كسى كه به رو افتاده حركت مى‌كند، به هدايت نزديكتر است، يا كسى كه راست قامت در صراط مستقيم گام برمى‌دارد و پيش مى‌رود"؟! (أَ فَمَنْ يَمْشِي مُكِبًّا عَلى‌ وَجْهِهِ أَهْدى‌ أَمَّنْ يَمْشِي سَوِيًّا عَلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ‌).

در اينجا افراد بى‌ايمان و ظالمان لجوج مغرور، به كسى تشبيه شده‌اند كه از جاده‌اى ناهموار و پرپيچ و خم، مى‌گذرد، در حالى كه به رو افتاده، و با دست و پا، يا به سينه حركت مى‌كند، نه راه را به درستى مى‌بيند، و نه قادر بر كنترل خويشتن است، نه از موانع با خبر است و نه سرعتى دارد؟ كمى راه مى‌رود و درمانده مى‌شود.

ولى مؤمنان را به افراد راست‌قامتى تشبيه مى‌كند كه از جاده‌اى هموار و صاف مستقيم با سرعت و قدرت و آگاهى تمام، به راحتى پيش مى‌رود.

چه تشبيه جالب و دقيقى؟ كه آثار آن در زندگى اين دو گروه كاملا نمايان است و با چشم خود مى‌بينيم.

بعضى مظهر اين دو گروه را پيامبر ص و ابو جهل شمرده‌اند، البته اينها